Het voorjaar van 2026 kan ik eigenlijk in één zin samenvatten: twee weken ziekenhuis, twee weken thuis, en dan weer opnieuw. En de periodes thuis werden steeds korter.
Een pijnblokkade
In Nederland kreeg ik een pijnblokkade, waarbij drie zenuwen rond mijn leverkapsel tijdelijk werden uitgeschakeld. De extreme zenuwpijn werd daardoor gelukkig een stuk minder. Alleen reageerde mijn lichaam daarna heel heftig op het afbouwen van de opioïden, waardoor ik veel langer in het ziekenhuis moest blijven.
Een nacht op de IC
In april lag ik een nacht op de IC in Saxenburgh in Hardenberg. Niet omdat het levensbedreigend was, maar voor betere pijnbestrijding en zodat ze de bijwerkingen goed konden bewaken. In mijn bloedkweek werd voor het eerst in mijn leven een bacterie gevonden. Dat betekende weer twee weken antibiotica via het infuus.
Fagen uit Georgië
En toen gebeurde er iets heel bijzonders. Mijn schoonvader liet alles vallen en zat binnen 24 uur in het vliegtuig naar Georgië, om bacteriofagen op te halen voor precies deze bacterie. Daarna volgde een fagenkuur van 20 dagen. Ik ben hem daar zo ontzettend dankbaar voor.
Steeds sneller opnieuw ziek
Toch ging het begin mei opnieuw mis. Hoge koorts, rillingen, spierpijn en de leverjeuk die me gek maakt. Vorige keer zat er nog ongeveer twee weken tussen het stoppen met antibiotica en opnieuw ziek worden. Nu was dat nog maar vijf dagen.
Omdat de artsen in Hardenberg mij inmiddels te complex vonden, werd ik met de ambulance overgebracht naar het MST in Enschede. Ik was 26, maar mijn leven stond compleet stil. Geen toekomst kunnen plannen, niet weten waar je volgende week bent. Alleen ziekenhuizen, bloeduitslagen en wachten.
En toch hield ik me vast aan één ding: dat dit niet het einde van mijn verhaal is.
Liefs, El