Op 11 september zouden we in het LUMC het donorcontract tekenen. Elroy was goedgekeurd en we dachten dat we eindelijk richting een operatiedatum gingen. Het liep anders.
Een chirurg valt uit
In dat gesprek hoorden we dat een van de twee chirurgen die nodig zijn voor het programma voor levende donoren langdurig was uitgevallen. Daarmee kon de operatie in Leiden niet meer op korte termijn plaatsvinden. Na een transplantatie is wekenlang een compleet team nodig, en die nazorg kon niet op één overgebleven chirurg rusten. Het Erasmus MC was een optie, maar zou voor mijn situatie te lang duren.
Een voorstel van het LUMC
In datzelfde gesprek legde het LUMC ons een andere optie voor: de transplantatie laten doen in het Acıbadem-ziekenhuis in Istanbul. Ik wil heel duidelijk zijn: dit was niet ons eigen idee. We hebben niet zelf gezocht naar een buitenlandse kliniek omdat dat leuker of sneller zou zijn.
De Leidse chirurgen zijn voor deze operatie juist opgeleid door de chirurgen van Acıbadem. Twee van hen zouden sowieso naar Leiden komen om mee te opereren en waren al betrokken bij de besprekingen. In plaats van dat zij naar ons kwamen, gingen wij naar hen. Omdat de zorg in Nederland niet op tijd geleverd kon worden, kijkt onze zorgverzekeraar naar vergoeding van de behandeling.
Nog één keer met de ambulance
Alsof het niet genoeg was, ging ik eind september met extreme pijn naar de spoed. Een alvleesklierontsteking, een longontsteking en waarschijnlijk opnieuw een galwegontsteking tegelijk. Midden in de nacht werd ik met de ambulance van Hardenberg naar Leiden gebracht. Ik kreeg sondevoeding, omdat eten nauwelijks meer lukte, en naast morfine een dag lang zelfs ketamine als pijnstilling.
Op donderdag 1 oktober werd ik ontslagen. Niet omdat ik beter was, maar omdat we zondag het vliegtuig in moesten. Op 4 oktober vlogen we met mijn laatste beetje energie naar Istanbul.
Liefs, El