Inmiddels zitten we twee weken in Istanbul. Hier is een eerlijke update over hoe het gaat.
De eerste dagen
Op 6 oktober liepen we voor het eerst het Acıbadem-ziekenhuis binnen voor de officiële intake. Bloedafname, röntgenfoto’s en de eerste onderzoeken, voor zowel Elroy als mij.
Ik ga niet doen alsof alles soepel ging. Er was geen rolstoel voor mij op het vliegveld. We verloren een hele dag aan verzekering en administratie. We wachtten vier uur op de Nederlandse ambassade voor documenten. En een onderzoek werd afgebroken, omdat het ziekenhuis de aanvraag nog niet naar onze verzekeraar had gestuurd. Het was gewoon een hele zware week.
Gelukkig ook de andere kant
We hebben een ontzettend goede persoonlijke begeleider, die vrijwel altijd bereikbaar is. Hij heeft alles wat misging serieus opgepakt en bij de directie neergelegd. Vanaf nu worden wij uit alle administratieve rompslomp gehouden. En de artsen in het LUMC vechten keihard met ons mee en laten ons niet in de steek.
Wat er nu komt
Op 22 oktober moeten we verschijnen voor de Turkse ethische commissie. Die moet vaststellen dat onze relatie echt is en dat Elroy vrijwillig doneert. We zijn zeven jaar samen en getrouwd. Als alles akkoord is, volgt de transplantatie naar verwachting binnen enkele dagen. We verwachten ongeveer twee maanden in Istanbul te blijven.
Ik ben elke dag afhankelijk van morfine en heb nog steeds koortsaanvallen. Mijn lichaam geeft aan dat het hulp nodig heeft. Maar de transplantatie komt nu echt dichtbij.
Dankjewel
Ik doe dit niet alleen. Ik doe het met de man die al die opnames, koortsaanvallen en tranen naast mij heeft doorstaan, en die mij straks letterlijk een deel van zichzelf geeft. Met mijn moeder, die zich thuis helemaal uit de naad werkt. Met papa, mijn zusje, onze families en vrienden. En met iedereen die voor ons bidt, doneert of ons verhaal deelt. Dankjewel, vanuit de grond van mijn hart.
Liefs, El