Grote Update 🇹🇷🤍
Deze update schreef Elmary in de afbeeldingen bij haar Instagram-bericht. Hieronder staat haar tekst, onderaan vind je de originele afbeeldingen.
07.10.2026
Een update vanuit Istanbul 🇹🇷🤍
Ik denk dat het tijd is voor een uitgebreide update. De afgelopen maanden zijn zó bizar geweest dat ik soms zelf niet eens meer weet waar ik moet beginnen. Maar inmiddels zijn we in Istanbul. Voor mijn levertransplantatie. Iets waarvan we een paar maanden geleden echt nooit hadden gedacht dat ik deze woorden zou typen.
De afgelopen vijf à zes maanden stonden voor een groot deel in het teken van de zoektocht naar een levende donor. En toen kwam misschien wel de grootste verrassing van allemaal: mijn lieve Elroy wilde mijn donor zijn.
En eerlijk? In eerste instantie wilde ik dat helemaal niet.
Natuurlijk wil ik niets liever dan beter worden. Maar het idee dat de persoon van wie ik het allermeeste houd zich gezond een operatiekamer in laat rijden, zodat ze een deel van zijn lever uit zijn lichaam kunnen halen en aan mij kunnen geven… Ik vond — en vind — dat ontzettend moeilijk om te accepteren.
Elroy dacht daar zelf gelukkig een stuk eenvoudiger over. Voor hem was het eigenlijk nooit echt een vraag.
En toen begon de screening.
Maandenlang onderzoeken. Bloedonderzoeken, scans, hartonderzoek, leverbiopt, gesprekken, nog meer onderzoeken… Bij een levende leverdonatie wordt werkelijk alles onderzocht. Niet alleen of iemand gezond is, maar ook of zijn lever, bloedvaten, galwegen en anatomie geschikt zijn en of er voor zowel donor als ontvanger genoeg lever overblijft. Zelfs een kerngezond persoon kan tijdens zo’n traject alsnog afvallen als donor.
Maar Elroy kwam erdoorheen. ❤️
Hij is daadwerkelijk geschikt bevonden om een deel van zijn lever aan mij te geven.
Ik weet eigenlijk niet of ik ooit goed onder woorden kan brengen wat dat voor mij betekent. Ik ben hem zó ontzettend dankbaar.
Tegelijkertijd blijft het dubbel. Ik wil niet dat hij pijn heeft. Ik wil niet dat hij geopereerd hoeft te worden. Het voelt soms bijna tegennatuurlijk om zo’n groot offer aan te nemen van degene die je juist tegen alles wilt beschermen.
Maar dit is zijn keuze. Zijn cadeau aan mij. En ik probeer steeds meer te leren dat ik dat cadeau ook mag aannemen…
Maar hoe werkt zo’n levende levertransplantatie eigenlijk?
LDLT staat voor Living Donor Liver Transplantation.
De lever is bijzonder, omdat hij kan regenereren/herstellen. Bij een transplantatie tussen twee volwassenen wordt een deel van de lever van de gezonde donor verwijderd en bij de ontvanger getransplanteerd. Mijn eigen zieke lever wordt volledig verwijderd en een deel van Elroy zijn gezonde lever komt daarvoor in de plaats. Daarna groeien zowel het achtergebleven deel bij Elroy als het getransplanteerde deel bij mij weer verder aan.
Het blijft natuurlijk een enorme operatie — óók voor Elroy. En misschien maakt juist het feit dat ik inmiddels zelf zoveel pijn gewend ben het moeilijk om te accepteren dat hij straks pijn krijgt terwijl hij nu helemaal gezond is.
Maar LDLT heeft voor mij belangrijke voordelen. Je kunt de operatie plannen, de donor is extreem uitgebreid onderzocht en het stuk lever hoeft maar heel kort buiten het lichaam te zijn. Dat zijn redenen waarom een lever van een levende donor uitstekende resultaten kan geven.
En tijd begon bij mij inmiddels ook behoorlijk belangrijk te worden… ⏱️
Dit jaar alleen al heb ik 19 ziekenhuisopnames gehad. En met iedere opname leek ik zieker te worden.
Waar ik eerst na een opname nog enigszins opkrabbelde, kwam ik uiteindelijk op het punt dat mijn wereld vooral bestond uit bed, ziekenhuis, pijn, koorts, antibiotica en weer opnieuw beginnen. Mijn lichaam kreeg steeds minder tijd om überhaupt te herstellen voordat het volgende probleem zich alweer aandiende.
Tijdens mijn laatste opname kreeg ik zelfs sondevoeding omdat eten nauwelijks meer lukte en uiteindelijk kreeg ik naast morfine ook continu ketamine als pijnstilling.
Ketamine. Als pijnstiller.
0/10, niet aan te raden 🙃.
En juist midden in die periode kwam er nóg een enorme omslag.
We gingen naar het LUMC om de laatste stappen rondom de donatie van Elroy te regelen en het donorcontract te tekenen. We dachten dat we eindelijk richting een operatiedatum gingen.
In plaats daarvan kregen we te horen dat één van de twee chirurgen die nodig waren voor het LDLT-programma langdurig was uitgevallen… 😥
En daarmee viel eigenlijk van het ene op het andere moment onze mogelijkheid weg om de transplantatie op korte termijn in Nederland te laten plaatsvinden.
Het Erasmus MC was nog een mogelijkheid, maar ook daar zou het voor mijn situatie veel te lang duren.
Een postmortale donorlever bleef theoretisch een mogelijkheid, maar bij mij wilden de artsen vanwege mijn jonge leeftijd juist heel kritisch zijn op de kwaliteit van zo’n lever. Het liefst een kwalitatief heel goede lever van een jonge donor, en waar mogelijk van een donor na hersendood. Bij donatie na hersendood blijft de circulatie tot het moment van orgaanuitname kunstmatig in stand, waardoor de lever minder tijd zonder goede doorbloeding heeft gehad dan bij donatie na circulatiestilstand. Voor iemand van 26 die hopelijk nog héél veel jaren met die lever moet doen, telt de kwaliteit op lange termijn zwaar mee.
En toen kwam ineens Istanbul ter sprake. 🇹🇷
Niet als een of andere wilde zoektocht van ons naar een buitenlandse kliniek. Juist vanuit de artsen en chirurgen in Nederland kwam het advies om de levende-donortransplantatie hier voort te zetten.
En eigenlijk is dat achteraf minder vreemd dan het eerst klonk.
De chirurgen hier bij Acıbadem kennen mijn casus namelijk al. Twee Turkse chirurgen zouden sowieso naar Nederland komen om bij mijn operatie in het LUMC mee te opereren en waren al betrokken bij de besprekingen rondom mijn transplantatie. Het Nederlandse LDLT-team heeft bovendien nauw samengewerkt met de expertise hier.
Het probleem was uiteindelijk dus niet alleen: wie voert de operatie uit?
Na zo’n transplantatie begint het pas.
Je hebt wekenlang een compleet transplantatieteam nodig dat complicaties kan opvangen, controles uitvoert, medicatie instelt en 24/7 beschikbaar is. Die volledige nazorg kon niet vier weken lang op één overgebleven chirurg in Nederland rusten. En de Turkse chirurgen konden natuurlijk ook niet vier weken in Nederland blijven.
Dus in plaats van dat zij naar ons kwamen…
moesten wij ineens naar hen.
En zo waren we tijdens mijn laatste ziekenhuisopname, tussen sondevoeding, koorts, pijnmedicatie en alles wat er al speelde door, ineens óók met spoed bezig met verzekeringen, machtigingen, medische dossiers, vertalingen, Turkije en honderd andere dingen.
Belangrijk om daarbij te zeggen: dit is niet een transplantatie in het buitenland omdat wij dat leuker, beter of spannender vonden. De verplaatsing naar Turkije ontstond doordat de geplande LDLT-zorg in Nederland op korte termijn niet meer geleverd kon worden. Daarom wordt er met onze zorgverzekering gekeken naar vergoeding van de behandeling.
En afgelopen zondag was het zover.
Ik was donderdag nét uit het ziekenhuis ontslagen. Niet omdat ik ineens beter was, maar omdat ik zondag dat vliegtuig in moest.
Met ongeveer mijn laatste beetje energie zijn we naar Istanbul gevlogen.
De reis was… pittig. 😅
Maar: I made it!
En gisteren, dinsdag, liepen we voor het eerst de Acıbadem-kliniek binnen voor de officiële intake. Bloedafname, röntgenfoto’s en de eerste onderzoeken zijn gedaan. De komende tijd volgen er nog veel meer onderzoeken voor zowel Elroy als mij.
Daarnaast krijgen we nog een heel bijzonder onderdeel van dit avontuur: de Turkse ethische commissie.
We moeten aantonen dat onze relatie echt is en dat Elroy vrijwillig doneert. We zijn inmiddels zeven jaar samen en getrouwd, en moeten onze relatie en documenten daarvoor onderbouwen. Op 22 oktober moeten we voor de commissie verschijnen.
Tot die tijd worden alle medische onderzoeken afgerond. Als alles akkoord is en de commissie toestemming geeft, kan de transplantatie naar verwachting daarna binnen enkele dagen plaatsvinden.
En ja…
Het voelt nog steeds héél raar dat we hiervoor in Turkije zitten.
Als je mij een jaar geleden had verteld dat ik mijn levertransplantatie in Istanbul zou krijgen, had ik je waarschijnlijk heel vreemd aangekeken. Ergens hadden wij toch ook dat typische Nederlandse idee: Turkije? Maar de zorg in Nederland is toch veel verder?
Nou… daar zijn we inmiddels wel van teruggekomen. 😂
We zijn ondertussen officieel medische toeristen geworden. Na zorg in de Verenigde Staten, Georgië, België en nu Turkije kan die ook weer van de bucketlist. Niet bepaald een bucketlist die ik ooit bewust heb samengesteld trouwens.
Vandaag gaan we alle documenten voor de ethische commissie voorbereiden. Verder horen we iedere ochtend van onze coördinator wat er die dag op de planning staat.
En ondertussen proberen we hier ook gewoon een beetje onze draai te vinden.
Istanbul is echt GIGANTISCH. En chaotisch. Zelfs na Tbilisi vind ik dit nog next level. Volgens mij hebben we inmiddels ongeveer 1% van de stad gezien 😅.
🇹🇷 🇺🇸 🇬🇪 🇳🇱 🇧🇪
Maar eerlijk is eerlijk: naast alle praktische dingen doet dit mentaal ook veel met me.
We zijn ver van huis. We moeten opnieuw vertrouwen opbouwen met een ziekenhuis, nieuwe artsen leren kennen en ons veilig leren voelen op een plek waar we nooit hadden verwacht te zijn. Soms voelt dat angstig. Soms eenzaam. Soms ben ik verdrietig en wil ik gewoon naar huis.
En tegelijkertijd komt de transplantatie nu eindelijk dichtbij!
Na alles wat mijn lichaam het afgelopen jaar heeft doorstaan, durf ik voorzichtig weer vooruit te kijken. Naar herstellen. Naar een leven zonder steeds opnieuw koorts en ziekenhuisopnames. Naar weer energie krijgen. En heel misschien zelfs naar me uiteindelijk beter voelen dan ik me in jaren heb gevoeld.
En boven alles probeer ik vast te houden aan mijn geloof ✝️
Voor mijn gevoel sloot God heel duidelijk de deur in Nederland en ging er, op een plek waar wij zelf nooit naar hadden gekeken, ineens een deur open in Turkije.
Dus gaan we erdoorheen 🚪
Niet omdat ik alles begrijp. En zeker niet omdat ik niet bang ben. Maar omdat ik geloof dat Hij ook hier bij ons is en dat we mogen volgen waar Hij ons naartoe leidt. 🤍
En gelukkig hoef ik dat niet alleen te doen.
Ik doe dit samen met de man die niet alleen al die ziekenhuisopnames, koortsaanvallen, tranen en onzekerheid naast mij heeft doorstaan, maar die straks ook letterlijk een deel van zichzelf aan mij geeft.
Daarnaast hebben we onze lieve families, vrienden en bovenal Jezus ❤️
Dit is inmiddels een héél lang verhaal geworden en misschien roept het juist nog meer vragen op dan het beantwoordt. Stuur me gerust een berichtje. Als ik genoeg energie heb, probeer ik te reageren 🙃
Vanaf nu neem ik jullie in ieder geval lekker mee tijdens ons medische avontuur in Istanbul. Naar verwachting zijn we hier ongeveer twee maanden.
Op naar een nieuwe lever. Een nieuw hoofdstuk. En hopelijk eindelijk een lichaam dat niet continu met me in gevecht is. ❤️
Dit bericht deelde Elmary op 7 oktober 2026 op Instagram.