De pure waarheid vanuit Istanbul

Pure Waarheid.

Deze update schreef Elmary in de afbeeldingen bij haar Instagram-bericht. Hieronder staat haar tekst, onderaan vind je de originele afbeeldingen.

12.10.2026

✨ De pure waarheid vanuit Istanbul 🇹🇷🤍

Ik deel veel over ons traject. Over hoop, dankbaarheid en vertrouwen. Over hoe bijzonder het is dat Elroy mij een deel van zijn lever wil geven. ❤️

Maar ik wil ook eerlijk delen hoe het écht gaat. Niet alles mooier maken omdat het online staat.

Dus bij deze de rauwe, ongefilterde waarheid:

Het was gewoon een kutweek. 🥺

(Sorry voor de lange teksten 🙈)

Misschien lijkt het vanaf de buitenkant alsof wij hebben gedacht: nou, in Nederland duurt het allemaal wel erg lang, laten we lekker naar Turkije gaan, daar kan het sneller.

Maar zo is het absoluut niet gegaan.

Wij zijn naar Istanbul gegaan. Niet omdat we dat wilden, maar omdat mijn lichaam niet kan wachten.

Mijn levende-donortransplantatie zou gewoon in Nederland plaatsvinden. Elroy heeft daar maandenlang zijn volledige donoronderzoek doorlopen en alles was erop gericht dat wij daar samen geopereerd zouden worden.

Tot één van de chirurgen langdurig uitviel en onze operatie niet meer op tijd kon plaatsvinden. Ook een andere mogelijkheid in Nederland zou te lang duren. En als je steeds zieker wordt, heb je die tijd simpelweg niet.

Dus kwam Istanbul. 🇹🇷
Niet als spannend avontuur. Niet omdat wij dachten dat het hier leuker of makkelijker zou zijn. Maar omdat we eigenlijk geen andere keuze hadden dan onze koffers pakken en gaan.
En dus stapten we vorige week in het vliegtuig. Met hoop, vertrouwen en ongeveer het laatste beetje energie dat ik nog had. ✈️

En eigenlijk ging het vanaf het moment dat we landden mis.

Er was geen rolstoel voor mij op het vliegveld. Na een reis die al ontzettend zwaar was, moesten we dat gigantische vliegveld over. We werden bij de rolstoelservice afgewezen en niemand hielp ons verder. Dus ik liep, totdat ik letterlijk niet meer kon en huilend op het vliegveld stond omdat mijn lichaam gewoon op was. 🥺

En dat was pas het begin.

De eerste dag in het ziekenhuis waren we er van ongeveer 09.30 tot 17.00 uur. Niet omdat ik de hele dag onderzoeken kreeg, maar omdat er problemen waren met de verzekering en administratie.

De volgende ochtend moesten we om 08.15 (!) uur naar de Nederlandse ambassade voor documenten voor de ethische commissie. Uiteindelijk hebben we daar vier uur gewacht. Zonder telefoon, want die moest bij binnenkomst in een kluis, en zonder iets te drinken.

Maar goed. Kom op El, nog even. ❤️

De volgende dag hadden we om 13.00 uur een afspraak met een arts. Arts aan het lunchen. Prima, wij koffie drinken. Veertig minuten later kwamen we terug:

“Sorry, the doctor is not here.”

Oké… 😅

Dan zouden we ondertussen andere onderzoeken doen. Welke? Geen idee.

En voordat ik het goed en wel besefte, lag ik ineens bij een mannelijke gynaecoloog met mijn benen uit elkaar voor een inwendig onderzoek, met een mannelijke tolk erbij. Niemand had mij van tevoren verteld wat er ging gebeuren.

Misschien zijn wij andere communicatie gewend. Misschien is het cultuur. Misschien werken protocollen hier anders. Maar ik voelde me zó ontzettend ongemakkelijk en overvallen. 🥺

Daarna zouden we door naar het volgende onderzoek. We zaten te wachten en ineens:

“Sorry, we cannot continue. Your insurance is not arranged.”

Pardon? 😳

Onze verzekering heeft voor dit traject een enorme garantie afgegeven. Dus Elroy belt Nederland en wat blijkt? Het ziekenhuis hier had de benodigde nieuwe aanvraag zelf nog niet eens naar onze verzekering gestuurd.

We werden dus midden uit mijn medische traject gehaald vanwege de verzekering, terwijl de benodigde stukken vanuit het ziekenhuis hier nog niet eens verstuurd waren.

Daarna ook nog discussie over onze documenten voor de ethische commissie. Volgens hen waren ze verkeerd. Wij wisten zeker dat ze goed waren. Na eindeloos discussiëren waren we er zó klaar mee dat we boos terug zijn gegaan naar het hotel.

Later ging de telefoon:
Sorry. Jullie hadden toch gelijk. De documenten zijn correct.
🫠

En ondertussen ben ik natuurlijk niet iemand die hier toevallig wat ziekenhuisafspraken heeft.

Ik ben ziek. Echt ziek.

Mijn lichaam probeert dit al maanden vol te houden. Ik ben dit jaar inmiddels negentien keer opgenomen geweest. Infecties, pijn, sondevoeding, ketamine, nauwelijks eten, nauwelijks energie.

Op dit moment ben ik iedere dag afhankelijk van morfine om de pijn draaglijk te houden en krijg ik iedere dag opnieuw koortsaanvallen. 🤒😩

En het is ook niet alleen hoe ik me voel. Ook mijn bloeduitslagen en scans laten zien dat mijn lichaam het zwaar heeft. 🥺 Mijn ontstekingswaarden blijven verhoogd, mijn lever- en galwegwaarden zijn afwijkend en op de onderzoeken zijn de gevolgen van mijn lever- en galwegziekte duidelijk zichtbaar.

Dus hoe graag ik soms ook zou willen zeggen: we nemen even een paar weken rust en kijken daarna verder — die ruimte voelt er gewoon niet.

Mijn lichaam geeft aan dat het hulp nodig heeft.

Mijn ziekte wacht niet totdat wij ons hier eindelijk veilig voelen.

En toch moet je iedere ochtend weer opstaan. Aankleden, morfine nemen, auto in, ziekenhuis in. Wachten, bellen, uitleggen, controleren en regelen. Terwijl je eigenlijk gewoon in bed wilt liggen omdat je lichaam schreeuwt dat het niet meer kan.

En steeds horen we:
“It will be okay.”

Maar daar zit voor mij inmiddels precies het probleem.

Ik wil niet meer alleen horen dat het goedkomt. Ik wil het zien en voelen.

Want straks kan ik dit allemaal niet meer zelf controleren.

En gek genoeg ben ik niet eens het bangst voor de transplantatie zelf.

Misschien klinkt dat na alles hierboven heel tegenstrijdig, maar in de chirurgen heb ik juist ontzettend veel vertrouwen. 🙏🏼💗

De samenwerking met Nederland bestond namelijk al lang voordat wij überhaupt wisten dat we naar Istanbul zouden gaan. De chirurgen in het LUMC zijn voor deze vorm van levende-donorlevertransplantatie opgeleid door chirurgen van Acıbadem.

Voor onze transplantatie zouden zelfs twee chirurgen van Acıbadem naar Nederland komen om mee te opereren.

We zijn dus niet ineens bij een willekeurig ziekenhuis of een onbekend team terechtgekomen. Dit zijn juist de chirurgen met wie Nederland al samenwerkte en die oorspronkelijk naar óns toe zouden komen.

Alleen toen onze operatie in Nederland niet meer op tijd kon plaatsvinden, draaide het eigenlijk om:

in plaats van dat zij naar Nederland kwamen, gingen wij naar hen. 🇹🇷🤍

Ik twijfel dus niet aan hun kennis of kunde. Ik geloof echt dat deze chirurgen mij kunnen helpen.

Mijn angst zit in alles daaromheen.

Straks wordt mijn eigen zieke lever volledig uit mijn lichaam verwijderd en krijg ik een deel van Elroys lever. Dit is geen gebroken been waarbij je na drie dagen kunt denken: nou, dit ziekenhuis bevalt me toch niet, ik ga ergens anders heen.

Vanaf het moment dat die operatie begint, leg ik letterlijk mijn leven in hun handen.

En als er vóór de operatie zoveel misgaat, gaat mijn hoofd automatisch verder.

Wat gebeurt er als ik na de transplantatie een levensbedreigende complicatie krijg? Wordt er dan onmiddellijk gehandeld? Wat als er iets niet goed staat met de verzekering? Wat als ik midden in de nacht enorme pijn krijg en de verpleegkundige mij niet begrijpt? Spreken de verpleegkundigen en zaalartsen op mijn afdeling Engels?

Wat als ik te ziek of te suf ben om voor mezelf op te komen?

En wat als Elroy dat niet kan doen, omdat hij zelf een paar kamers verderop ligt te herstellen van het afstaan van een deel van zijn lever?

Natuurlijk weet ik rationeel ook dat een administratieve fout nu niet betekent dat ze straks bij een levensbedreigende complicatie niet handelen. Dat wil ik absoluut niet suggereren.

Maar vertrouwen werkt gek.

Eén fout? Kan gebeuren. Twee fouten? Ontzettend veel pech. Maar als er iedere dag wéér iets gebeurt, merk je dat je aan alles begint te twijfelen.

Gelukkig wil ik óók de andere kant vertellen. 🫶

We hebben een ontzettend goede persoonlijke begeleider die vrijwel continu bereikbaar is. Hij heeft alles wat er misging serieus opgepakt en bij de directeur en het hoogste management neergelegd.

Ons is verteld dat zij woest zijn over hoe deze week is verlopen en dat er intern stevig wordt ingegrepen.

Vanaf nu zouden wij uit alle administratieve rompslomp worden gehaald.

En daar ben ik oprecht ontzettend dankbaar voor. ❤️

Want ik wil niet iedere dag alles controleren.

Ik wil gewoon patiënt zijn. En Elroy moet gewoon donor én patiënt kunnen zijn.

En toch moet ik ook eerlijk zijn: ik verlang echt terug naar het LUMC, en al helemaal naar de Mayo Clinic, want daar voelde ik me veilig. Misschien komt dat hier ook nog wel, maar vertrouwen hebben is voor mij nu zo belangrijk!

Gelukkig vechten de artsen en chirurgen in het LUMC keihard met ons mee, en laten ze ons niet in de steek 💗

Afgelopen weekend zijn we daarom even weggegaan uit die ziekenhuiswereld. Naar zee. 🌊🤍

We hebben gepraat over alles wat er is gebeurd. Over onze angst, boosheid en twijfel. En vooral over wat wij nodig hebben om hiermee verder te kunnen.

En inmiddels is het maandag.

Dus vandaag hoop ik niet opnieuw te horen:
“It will be okay.”
Ik hoop het te gaan zien.

Dat afspraken duidelijk zijn. Dat de verzekering achter de schermen wordt geregeld. Dat mensen weten dat we komen. Dat vooraf wordt uitgelegd wat er gaat gebeuren.
Dat iemand anders het stuur eindelijk even van ons overneemt.

Want ja…

ik wil naar huis. 🥺🏠

Maar ik wil óók hier blijven.

Ik wil dat dit werkt. Ik wil mijn vertrouwen terugvinden.
Ik wil dat deze artsen mij opereren.

Ik wil beter worden. Ik wil leven. ❤️

Die twee gevoelens kunnen blijkbaar tegelijkertijd bestaan.

Naar huis willen betekent niet dat ik opgeef. Het betekent vooral dat ik na maanden vechten zó ontzettend verlang naar een plek waar ik me veilig voel.

Ik vertrouw 100% op God. 🙏🏼❤️

Dat verandert niet.

Maar ik ben ook echt geen perfecte christen. Wie wel? 😅

Ik heb geen onwankelbaar geloof waarbij ik iedere tegenslag rustig aankijk en denk: God heeft het vast allemaal onder controle, dus ik ben nergens bang voor.

Natuurlijk geloof ik dat Hij het in Zijn handen heeft.

Maar ik ben óók gewoon een mens van 26 die bang is en heel graag wil leven.
Ik heb de afgelopen jaren zo vaak gezien dat een deur dichtging en er ergens anders onverwacht weer eentje opening. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik daardoor nooit twijfel.

Want als er zóveel achter elkaar misgaat, vraag ik ook:

God, probeert U mij hiermee te laten zien dat deze deur dicht moet?

Of is dit juist de tegenstand waar we doorheen moeten?

Is dit een waarschuwing? Of moeten we juist blijven staan en vertrouwen?

En ja, soms schiet zelfs door mijn hoofd: worden we gewoon keihard getreiterd door de duivel omdat we eindelijk zo dichtbij zijn?
Ik weet het niet.

Ik heb daar geen mooi christelijk antwoord op.

En soms ben ik ook helemaal niet rustig en mooi aan het bidden.
Soms huil ik. Soms ben ik boos. En soms schreeuw ik het gewoon uit:

Jezus, help ons alsjeblieft. 😭🙏🏼
Neem het over.
Wij kunnen het even niet meer.

We hebben deze strijd allang in Uw handen gelegd. Mijn leven. Elroys leven. Deze transplantatie. Onze angst. De artsen. Alle keuzes die we moeten maken

Want vertrouwen op God betekent voor mij niet dat ik nooit bang mag zijn.
Misschien is vertrouwen soms juist doorgaan terwijl je zelf even helemaal niet meer weet hoe. 🙏🏼

En als er één ding is wat deze hele bizarre periode óók heeft gedaan, dan is het ons laten zien hoe ontzettend sterk wij samen zijn geworden. ❤️

Onze relatie — en inmiddels ons huwelijk 🥹💍 — voelt sterker dan ooit.

We hebben elkaar de afgelopen maanden echt op ons allerlelijkst gezien. Letterlijk én figuurlijk 😂. Ziekenhuisnachten, pijn, angst, huilbuien, frustratie, amper slapen en momenten waarop we elkaar alleen nog maar aankijken en denken:
wat de fuck gebeurt er eigenlijk allemaal met ons leven? 😅

En toch is hij er.
Iedere keer weer.

Elroy regelt, belt, vraagt door, houdt mijn hand vast, vangt me op als ik instort en weet me zelfs op de meest verschrikkelijke dagen nog aan het lachen te krijgen.

En straks gaat diezelfde man gezond een operatiekamer in om letterlijk een deel van zichzelf aan mij te geven, zodat ik verder kan leven.

Als ik daar te lang over nadenk, moet ik huilen. 🥲❤️

Ik ben hem zó intens dankbaar. Niet alleen voor wat hij voor mij gaat doen, maar vooral voor wie hij iedere dag voor mij is.

Ik hou zoveel van die man dat ik hem soms letterlijk dood wil knuffelen.

Alleen gezien het hele doel van deze operatie is dat misschien niet zo handig. 😂

Dus ik hou het voorlopig maar bij héél hard knuffelen.

En misschien is dat ook precies waarom zijn armen hier één van de enige plekken zijn waar ik me volledig veilig voel.

En dan is er thuis ook nog mijn moeder, die zich achter de schermen helemaal de pletter werkt om alles voor elkaar te krijgen. ❤️ Bellen, uitzoeken, regelen, achter mensen aan. Zorgen dat dingen hier én in Nederland goedkomen, terwijl haar dochter duizenden kilometers verderop zit en zij zich natuurlijk ook gewoon kapot zorgen maakt. En natuurlijk papa die ondanks zijn werk daarbij probeert te helpen en steunen.

De steun van mijn lieve zusje, die elke dag belt om te vragen hoe het gaat, mij opvrolijkt, en gewoon het liefste zusje ooit is 🥲💗

En eigenlijk geldt dat voor zoveel mensen om ons heen.

Wat zijn wij ontzettend dankbaar voor jullie. 🥲❤️

Voor de mensen die eindeloos voor ons bidden. Die onze namen meenemen in gebed, in kerken, thuis, alleen of samen. Voor iedereen die helpt, dingen voor ons regelt, meedenkt, belt of gewoon laat weten: wij zijn er.

Voor de mensen die mijn moeder helpen. Die Elroy steunen. Die ons emotioneel overeind houden als wij het zelf even niet meer weten. Voor iedereen die achter de schermen dingen doet waarvan wij soms pas veel later horen.

En ook voor alle mensen die ons misschien helemaal niet persoonlijk kennen, maar toch met ons meeleven en voor ons bidden. 🙏🏼❤️

Soms kan ik echt niet bevatten hoeveel mensen er om ons heen staan.

Dankjewel. Echt. Vanuit de grond van mijn hart. 🤍

Vandaag begint een nieuwe week.

Een week waarin we hopen dat woorden eindelijk daden worden.

Want ondanks alles hoop ik nog steeds dat dit de plek is waar Elroy en ik straks samen die operatiekamer ingaan en waar voor mij eindelijk een nieuw hoofdstuk mag beginnen. 🙏🏼✨

Ik verwacht geen perfectie. Ik verwacht niet dat er nooit iets fout gaat.

Ik wil eigenlijk maar twee dingen:
vertrouwen en veiligheid. ❤️

En tot die tijd heb ik hier twee plekken waar mijn hoofd en lichaam heel even stoppen met vechten:

In Elroys armen. 🤍
Of opgerold in mijn leeshoekje bij het raam, met een boek op schoot en heel Istanbul onder me. 📖✨

Daar hoef ik niets te regelen. Daar hoef ik niet sterk te zijn. Daar hoef ik niemand uit te leggen hoe ziek ik ben.

Daar ben ik gewoon even El.

En daar voel ik me veilig. ❤️